kanser

ilk gördüğümde şoka girdim. taksimde adam tam önümde kartonu yaydı yere attı üstüne sarı kırmızı bileklikleri, hemen bir kız aldı cimbom diye falan aldı bitane.

bağdat caddesindeki adam ise daha profesyonel takılmış ve alet edevatla girişmişti. bunu da türkleştirdik ya daha ne olsun.

bunun da olmasını bekliyordum. biz ne vakit delirdik böyle toptan? yoksa sonunda o kuyudaki sudan içen bilge krala mı döneceğiz. yok yok sanmam,içmeyiz biz o sudan.

benim patron geçen sene ofise getirdi bunlardan.
Çocuğu mu almış ne? hayırlara vesile olacak işte. Getirdi dağıttı ofiste. Banada iki tane verdi. İyi dedim aldım. güldüm falan. plastik komik birşey. paketini bile açmadan attım monitörün arkasına. Aradan az biraz zaman geçti ofisboy dolaşmaya başladı. herif para topluyor. tanesi 2 dolar. dedim bende nakit yok. zaten hiç olmadı. sonra verirsin dedi. istemiyorum kardeşim dedim. sarı plastik bilezik dedim. ne bu böyle?
patron duydu uzaktan. baktı huysuz huysuz. Hay dedim ben senin… iyi dedim yarın veririm üzerimde para yok.
Yarın oldu küfrede küfrede verdim 4 dolar. Bir yandan da diyorum ulan madem patronsun al işte hepsini, sevap işle. yok. deyus bize kakalayacak.
kafam attı, kaldırdım attım çöpe. ertesi gün oldu patron soruyor nerede bantın takmıyormusun? dedim ben sevmiyorum öyle kız gibi bilezik takmayı. oo olur mu öyle diyor takacaksın. içimden küfrediyorum herife. evde kalmış dedim. konu kapandı.

aradan bir hafta geçti. misafirliğe gittik. yemekte evin çocuklarının kolunda. ama pembe. bu ne ya? dedim. anlattılar bütün şehri aramışlar ücra bir köşede son iki tane bulmuşlar. ama onlar aslında sarı istiyormuş. o daha karizmatikmiş. anlattım hikayemi. çok üzüldüler. git bak belki hala duruyordur dediler. aradan bir iki ay geçti geçmedi çinliler sahtelerini çıkarttı. herkes rahatladı. bir anda herkesin kolunda görünmeye başladı. insanların üzerindeki baskı kalktı.
gene bilezik takmamak cool oldu.