Döndüm ben…

Urfa (Merkez-Viranşehir-Ceylanpınar) üçgenine girmeden önce yazdığım yazıdan bu yana epey bir zaman geçti. Bundan altı ay evvel hangi düzlemde olacağımı merak ederken hayat bir grafik tasarımcıya yaraşır bir şekilde haritadaki en kalın çizgiye gönderdi beni:) Doğa burada İsviçre tasarımından etkilenmiş olacak ki bütün ufukta görebileceğiniz sadece sarı ile maviyi ayıran bir çizgiydi yine. Sonunda döndüm işte. Birkaç gün önce, tam planladığım gibi, yaz tam kendini göstermeye başlamışken yeniden İstanbul semalarına girdim. Ne olmuş ne bitmiş kavramaya çalışıyorum. Daha önce gördüğünüz ve hakkında uzun uzadıya konuştuğunuz, çok popüler olmuş birşeyi yeniden bloglarsam şaşırmayın. Size askerlikle ilgili birkaç not yazayım başlangıç olarak. Her askerin anlatmakla yükümlü olduğu bir miktar hikayesi vardır netekim.

• Türkiye'nin en çok okunan gazetesi Posta'ymış gerçekten. Tek bir gazetenin değdiği elleri de saysalar Hürriyet falan yanına yaklaşamaz. Haydar Dümen de en çok okunan yazarıdır kesin.
• Asker saati diye bişey var bu CASIO'ların çakması. Farkettim ki marka aslında CASIQ'ymuş. Verdim birine dönerken.
• Er gazinosunda "Aa bu şarkı ne güzel" dedikten sonra kanalın değiştirilme süresi ortalama 5 saniye (ŞAKS- Şarkının .mınakonma Süresi)
• Bir askeri en mutlu eden şey "Fatih Gül dış hattın var!" diye bağıran biri sanırım. Tabi Fatih Gül yerine kendi adını koy, benimki örnek. O anda Hussein Bolt gibi fırlıyorsun telefona doğru. İşte ben bu koşuya "Dış Hat Koşusu" adını verdim.
• Ahmet Kaya'nın Geçmiyor Günler adında bir şarkısı var bilmem bilir misiniz? Döne döne bu şarkıyı çalıyordu çocuklar.

Burada durmam gerektiğini hissediyorum:)
Yeniden merhaba...