Defter tutmayı seviyorum sevmesine de, o da işle bağlantılıymış tamamen. İş yerinde çalışırken önümde sürekli açık olurdu ve unutmayayım diye birsürü şeyi not alırdım. Fakat şimdi çok az aklıma geliyor. O da dışarı çıktığımda. Deftersiz çıkmam. En sevdiğim defter Moleskine. Benim lovemark'ım diyebilirim. Fakat bazen evdeki diğer defterleri tüketmek adına kullanmaya ara verdiğim oluyor. Farkettim ki Moleskine kullandığım zamanlarla stoktaki kapaksız, ciltsiz kağıtları birleştirip defter yaptığım zamanlar arasında yaratıcılık açısından epey fark var. Kendi yaptığım basit kağıtlı, sağda solda bulduğum kalın kağıtlardan kapak yaptığım defterlere çok daha fazla şey yazıp çizmişim. Çünkü 25 lira verip aldığım deftere yazmadan, çizmeden önce ister istemez imtina etmişim. Daha düzgün olmaya çalışmışım. Daha düzgün olmaya çalışırken bayağı düz bir adam olup çıkmışım.

Kendi yaptıklarımı Moleskine'den daha çok seviyorum bu yüzden. Şu Cabin yazanı mesela Polaroid'in koruyucu kartonundan yapmıştım. Cabin yazısı da Pegasus'un bagaj etiketi zaten. İç sayfaları da ajansın çöpe gidecek antetli kağıdından.

Mark Andrew Webber bundan sekiz ay önce yaşadığı Paris'in tipografik bir haritasını hazırlamaya başladı. Buna benzer birçok tasarımı daha önce de gördüm. Fakat Mark'ın yaptığını ilginç kılan birşey var. Hatta inanılmaz... Mark bütün bunları 1.5x1.8 metre boyutlarında bir linolyuma tek tek elle kazıyarak oluşturuyor. Her bir sokak adını birer birer devasa boyutlardaki malzemeye işliyor. Fakat Mark Webber'in bir problemi var.  Bu boyutlarda bir lino baskı yapacak bir yer bulamıyor. Bunu basabilirim diyen birini tanıyorsanız kendisine e-mail atabilirsiniz.

Mark Andrew Webber

----------------------------------------------

12.10.09_ Mark Andrew Webber ile Yirmibir dergisi için bir ropörtaj yaptım.  Ekim sayısında bulabilirsiniz. Keyifle okumanız dileğiyle.

Truetypelies'ı uzun süredir takip edenler pinhole ile ne kadar ilgili olduğumu hatırlayacaklardır. İlk denemem başarısız olsa da ikinci sakız kutusu harekatının sonuçları beni fazlasıyla heyecanlandırmıştı. Onca teknolojik gelişmeye rağmen bu ilkel deneyim, ışığın film üzerine bıraktığı iz bana halen sihir gibi geliyor. Hala bir polaroid makineden çıkan kartta görüntünün belirmesine hayranlıkla bakıyorum. Bazılarınıza bu çok salakça gelebilir:) Makine bile denemeyecek bir kutudan çıkanlarla ilgilenen bir tek ben değilim elbet. Corbis benim gibi ışığa duyarlı pervaneler için farklı farklı efektler sunan kes yapıştır iğnedeliği kameralar tasarlamış. Beğendiğiniz tasarımı hemen bilgisayarınıza indirip makinenizi yapmaya başlayabilirsiniz. Üste resmi olan "Pablo" isimli pinholebenim favorim.

Bu aralar girdiğim yazılar çoğunlukla videolardan oluşuyor farkındayım fakat onca işin arasında böyle etkileyici projelere rastlayınca da eklemeden edemiyorum. Kaligrafi öğrenmek istiyorum. Bu arada çocuğun yaptıkları bazen adamınkinden daha enteresan oluyor.

Günlük rss takibimi yaparken swissmiss'te yayınlanan bu video epey ilgimi çekti. Yaratıcı, üretken, pırıl pırıl bir genç olan Zach Klein'in aşama aşama kaydettiği serigrafi çalışması diğer yöntemlerden oldukça farklı. Şeffaf folyo yöntemi itiraf etmeliyim ki daha önce hiç aklıma gelmemişti. Bununla birlikte kurutma yöntemi özellikle dikkate değer. İşin sırrı burada:)

Ek:  Yazıda şeffaf folyo olarak bahsettiğim şey aslında Rubilith olarak adlandırılan ve serigrafide kullanılan bir maskeleme filmiymiş. Araştırdım, bizde de serigrafi folyosu olarak geçiyor. Konuyla ilgili daha fazla da bilgi yok maalesef. Yine de şeffaf folyo denenebilir diye düşünüyorum.

Biraz geç kalınmış bir hareket olsa da sonunda ben de stok fotoğraf işine bulaştım. Uzun bir kabul edilme süreci ve eklediğimiz fotoğrafların acımasızca ard arda (fakat kabul etmeliyim haklı nedenlerle) geri çevrilmesi moralimizi biraz bozsa da yavaş yavaş alışmaya başlıyoruz sanırım. Bu süreçte öğrendiklerimiz ise benim için çok değerli. Halen satışta olan 11 fotoğrafı buradan görebilirsiniz, dilerseniz beğendiklerinizi satın da alabilirsiniz:)

geç çıkılmış bir öğle yemeğinde, hızlıca yiyip çıkılacak bir fast food restoranında gelecek yemekleri beklerken masadaki tuz paketleriyle bir font denemesi. şahsen tuz'un hafiften peignot fontuna benzediği kanaatindeyim. peignot 1937 yılında, yetenekli bir poster sanatçısı olarak bilinen Adolphe Mouron Cassandre tarafından tasarlanmış, hem dekoratif, hem de tırnaksız ve bu nedenle de ender rastlanan bir font.

ben tuz paketlerini bişeye benzetmeye çalışırken jeremy pettis 26 karakterle 26 hayvanı betimlemiş. sanki nuh'un gemisi. kaplan pençesini masaüstümde hissettim.

son olarak fontlarına göre sigara paketlerine de göz atıp bu konuyu kapatalım.

kötü tasarımları yola getirin! design-police

ofisin, apartman boşluğuna bakan ve bütün apartmanın klimaları sebebiyle gelecekte geçen bilim kurgu filmlerindeki karanlık şehir görüntülerini andıran 1 metrekarelik balkonu uzun süredir sigara içenlere ayrılmış durumda. benim gibi sigara içmeyenlerin çok fazla uğramadığı bu balkonda uzun zamandır gözüme kestirdiğim bir noktaya geçenlerde ufak bir düzelti -manipülasyon da olabilir- yaptım.

bir süre önce değişiklik olsun diye kendim için bir kaşe tasarlamıştım. sağdan soldan bulduğum güzel kağıt parçalarını kartvizit boyutunda kesip üzerine basıyordum damgayı. bu damga/kaşenin en güzel tarafı farklı renklerde uygulanabiliyor olması. mürekkebi istediğin gibi karıştırabilir, kafana göre seçebilirsin. geçen haftasonu kartvizit stoğumun tükenmesi nedeniyle yeni kartvizitler yapmaya kalktığımda evde enteresan herhangi bir kağıt bulamadım. ev bu matbaa değil sonuçta. ben de suluboyalarım yardımıyla bir kağıdı kafama göre boyayıp yukarıdakileri elde ettim.

malzemeler:
300 gr. ve üstü kağıt
kaşe
mürekkep
suluboya
maket bıçağı